Vreemde betekenis en uitspraak
de Verbuigingen: vreemden (meerv.) iemand die je niet kent Antoniem: bekende Synoniem: onbekende Hij is een vreemde voor mij geworden. (Hij is zo veranderd dat het lijkt alsof ik hem niet ken.). Neem kennis van de definitie van 'vreemde'. Controleer de uitspraak, synoniemen en grammatica. Bekijk de voorbeelden van gebruik 'vreemde' in het grote Nederlands corpus.
Accenten taal Een accentteken wordt in het Nederlands op een letter geplaatst om een klank aan te geven of om een klemtoon te benadrukken. De meeste woorden die een accentteken krijgen zijn afkomstig uit de Franse taal. In dit hoofdstuk leer je welke accenttekens er zijn en wanneer deze in het Nederlands worden gebruikt.
- Vreemde betekenis en uitspraak Attributief: vreemde Partitief: vreemds Intensief: wildvreemd, wondervreemd Betekenis: • Iets wat ongewoon is; wat mens nie verstaan nie. • Iets of iemand wat jy nie ken nie. Gebruik: • Die rok se ontwerp is vreemd. • Hy voel vreemd in die nuwe skool, omdat hy nog nie maatjies gemaak het nie. Sinoniem: • eienaardig • ongewoon.
Uitspraak betekenisverschil
Tips voor oefenen uitspraak bij bestaande leergang Stap 1: begrijpen • Uitleg bij klanken: mensen begrijpen je verkeerd als je praat over een bom i.p.v. een boom, er is een betekenisverschil • Uitleg klemtoon: Je bent voor een Nederlander beter te volgen als je de klemtoon laat horen: klemtoon zorgt voor verstaanbaarheid. In het WikiWoordenboek schrijven we bij de Noord-Nederlandse uitspraak alleen dan een lengteteken /ː/ als daar een betekenisverschil aan vastzit. Bijvoorbeeld de o in zonne- en zone heeft dezelfde klank, maar in het tweede woord wordt hij langer aangehouden, daarom schrijven we /zɔnə/ en /zɔːnə/.- Uitspraak betekenisverschil Het niveau van de taal dat betrekking heeft op de uitspraak van woorden, de regels voor de volgorde van spraakklanken, de intonatie en het woordaccent. Foneem Een klank die betekenisverschil tussen woorden veroorzaakt.
Fonetiek betekenis
De fonetiek of fonetica is het onderdeel van de taalkunde dat zich bezighoudt met de bestudering van de fysiologische, natuurkundige en waarneembare aspecten van spraak. Ze is een zusterdiscipline van de fonologie, die zich primair richt op de vorming en functie van spraakklanken in het taalsysteem. Fonetiek is die tak van die linguistiek wat handel oor die klanke van spraak en hul produksie, kombinasie, beskrywing en voorstelling deur geskrewe simbole. Byvoeglike naamwoord: foneties. Uitgespreek [fah-NET-iks].- Fonetiek betekenis fonetiek [taalwetenschap] Onderzoek naar de fysische eigenschappen van spraakklanken: de luchttrillingen, de werking van de spraakorganen, de manier waarop het oor klanken opvangt en herkent enzovoort.